Als je zelf niks doet, dan gebeurt er ook niks!

Wat als je ineens geen dak meer boven je hoofd hebt, en je enige bezit de kleren zijn die je aanhebt? Het overkwam Nadia en haar dochter, na een lange relatie stond ze er ineens alleen voor. Haar ex-man verliet haar en zonder dat ze het wist liet hij haar achter met een torenhoge schuld. Nadia komt in contact met het Leger Des Heils en de gemeente en zij hebben haar doorverwezen naar Zorggroep Achterhoek. Daar is een crisisplek vrij waar Nadia met haar dochter terecht kan.

Omdat Nadia op dat moment geen Nederlands spreekt, leest en schrijft weet ze niet waar ze moet beginnen. Een moeilijke en zware tijd volgt. Met behulp van Zorggroep Achterhoek wordt het zorgtraject voor Nadia en haar dochter in gang gezet. Van het aanvragen van een uitkering en het kopen van boodschappen tot het vinden van een woning en hulp met de scheiding; er zijn veel dingen waar ze hulp bij kan gebruiken.

De persoonlijk begeleider van Nadia weet precies bij welke instanties Nadia kan aankloppen voor bepaalde voorzieningen. Waar je gratis spullen kan krijgen om je woning in te richten, hoe vraag je een uitkering aan, bij welke instanties kun je aankloppen voor bijvoorbeeld werk. Ook met het verhuizen van de crisisplek naar haar eigen flat heeft Zorggroep Achterhoek geholpen.
‘Ik heb op een dag twee keer heel goed bericht gehad. De sleutels van mijn eigen flat kan ik ophalen, en die dag valt er ook een brief op de mat dat de scheiding officieel rond is. Na zo’n lange tijd wachten en veel stress door de hele situatie viel er een grote last van mijn schouders. Dit was echt een opluchting!’

Ze woont op een crisisplek en krijgt na 1,5 jaar via een opstartconstructie voor gezinnen die uit een 24-uurs zorgsituatie komen een flat toegewezen. Als je een woning krijgt via een opstartconstructie houdt dat in dat je je 2 jaar aan bepaalde regels moet houden: je krijgt begeleiding, je houdt je huis netjes, je kunt goed overweg met je buren en je veroorzaakt geen overlast. Normaal gesproken duurt het traject twee jaar, maar het gaat Nadia zo goed af dat ze na anderhalf jaar het traject met succes af kan sluiten. Nu ze in haar eigen flat woont krijgt ze eens per week ambulante begeleiding. Haar persoonlijk begeleider helpt haar met dingen wie ze niet begrijpt of waar ze tegenaan loopt. Daarnaast zijn er veel praktische zaken die Nadia door de taalbarrière niet goed begrijpt. Mailen, brieven schrijven, afspraken, bellen… Als het nodig is dan kan haar persoonlijk begeleider haar hierbij helpen. 'Toen we in lockdown zaten en mijn dochter thuis les kreeg bezorgde mij dat heel veel stress. Veel snapte ik niet en ik kon haar niet helpen.'

In haar eigen flat krijgt Nadia wat meer rust en is er ruimte om te gaan werken. Via een werkbedrijf gaat ze twee keer per week werken op een vakantiepark. Ook heeft ze een groepje waarmee ze samen sport en praat, en iemand wees haar op een vacature bij een hotel. ‘Ik solliciteerde, werd aangenomen en twee jaar later werk ik er nog steeds met veel plezier! Inmiddels zit ik in een traject waarbij ik kan proberen of de rol van supervisor mij goed bevalt. Dan stuur ik mensen aan, maak de roosters en doe kamercontroles. Ik ben dan het hoofd van de schoonmaakploeg voor die dag. Je wordt niet zomaar supervisor, maar het hotel heeft mij de kans geboden om te kijken hoe dat gaat. Doordat ik een contract voor 8 uur per week heb moet ik nog voldoen aan de sollicitatieplicht. Maar ik werk soms wel 32 tot 38 uur! Als alles goed gaat wordt mijn contract omgezet en krijg ik ook meer uren. Dan hoef ik ook niet meer verplicht te solliciteren.’

De toekomst van de zorg is ook erg belangrijk, want het doel is natuurlijk dat alles zo goed blijft gaan. De Nederlandse taal leren is nu een doel waar ze zich op wil richten. Omdat een cursus nog wat te hoog gegrepen is regelt haar persoonlijk begeleider dat ze een taalmaatje krijgt die haar 1-op-1 begeleidt met bijvoorbeeld het vertalen van brieven of het maken van afspraken. Ze is niet verplicht om een inburgeringscursus te doen en mag nog 8 jaar in Nederland wonen, totdat haar dochter 18 jaar is. Het is voor Nadia wel van belang dat ze de cursussen haalt zodat ze de Nederlandse nationaliteit krijgt.
Alles is nu stabiel. Ze staat alleen nog onder bewindvoering wat over twee jaar klaar is, en heeft ook een schuldhulperverlenings bewindvoerder. Dan volgt er nog een gang naar de rechtbank, dat is de laatste grote stap. Als dat straks achter haar ligt en alles is afgerond kan er een streep onder. Nadia is dan uit de schuldsanering en blijft onder toezicht van de bewindvoerder. Dan kan ze dit boek sluiten en gaat er weer een nieuw boek open. Ze is een voorbeeld voor anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. ‘Er zijn veel mensen die dan op de bank gaan zitten, maar dat is niet goed. Ik snap dat het zwaar en moeilijk is, maar als je zelf niks doet dan gebeurt er ook niks!’

Ook durft ze voorzichtig weer naar de toekomst te kijken. Ze heeft een vriend en wil graag samen met hem wat opbouwen, al vindt ze vastigheid nog steeds wel lastig. Haar droom is om een huisje te kopen met een tuin met veel bloemen en een paar kippen.

Ik ben hartstikke trots op mezelf, op wat ik allemaal heb bereikt. Ik heb het aardig goed gedaan!