Grenzen leren aangeven door PMT
Als je aan mij vraagt wat het mooiste vak van de wereld is, dan vertel ik je dat dat Psychomotorische Therapie (PMT) is. Mijn naam is Esther, één van de Psychomotorische Therapeuten bij Zorggroep Achterhoek. Door het inzetten van deze therapie kan ik aan cliënten de handvatten geven die ze nodig hebben, en zo een positieve bijdrage leveren aan hun leven. Iets waar ik, hoe groot of klein de stap met de cliënt ook is, elke keer weer energie van krijg.
Zo werk ik nu met een jongvolwassen vrouw met een licht verstandelijke beperking, die bij ons kwam met de volgende hulpvraag: ‘Ik vind het moeilijk om grenzen aan te geven en wil leren hoe ik dit beter kan doen.’ Een leuk en interessante hulpvraag waar we concreet mee aan de slag kunnen. Want voor mensen zonder beperking kan dit al lastig zijn, laat staan voor iemand die daarnaast ook nog moet omgaan met een beperking. Zo vertelde ze: ‘Ik wil leren mijn grens aan te geven, want ik zeg steeds ja op dingen terwijl ik dat niet wil’. Wat ik leuk vind aan haar vraag is dat je dan iemand kan laten ervaren hoe iemand zichzelf presenteert. Het gaat dan vaak over houding. Zo zijn we aan de slag gegaan met verschillende oefeningen.
Een van de oefeningen waar we mee startten is dat ik in onze PMT-ruimte op haar afliep waarbij zij ‘stop’ moest zeggen wanneer ik te dichtbij kwam. Je raadt het al, op een gegeven moment stond ik haast op haar tenen en ervoer ze letterlijk dat dit niet fijn is. Maar het positieve van deze oefening? Dat is dat ze weer contact maakte met zijn lichaam, en leerde dat de signalen die haar lichaam op dat moment gaf, de signalen zijn die aan haar doorgeven dat er over haar grenzen wordt heen gegaan. Zo voelde zij zich op dat moment benauwd en zenuwachtig. Niet direct fijne gevoelens, maar wel belangrijke gevoelens om te leren herkennen als je -in haar geval- niet wil dat mensen over je grenzen heen gaan. En dat is het mooie van PMT, dat je met situaties die je lastig vindt in het dagelijks leven leert om te gaan. In onze ruimte boots ik op speelse wijze, door het doen van spelletjes en oefeningen, situaties na uit het dagelijks leven waardoor cliënten deze gaan begrijpen en leren dit toe te passen in hun eigen dagelijks leven.
Zo heb ik met deze cliënt al mooie stappen vooruit mogen zetten, in een tempo dat passend is bij haar. We zijn er nog niet, maar we zijn wel gericht op de toekomst. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat ze op een dag haar eigen grenzen weet aan te geven. En alleen al die gedachte stemt me blij en maakt waarom ik zo trots ben dit mooie vak te mogen uitoefenen.
