Mijn begeleider staat naast mij bij het opvoeden van mijn kind

In eerste instantie was Joyce huiverig: 'weer een hulpverlener die het allemaal beter wist?' Tot ze tijdens het eerste bezoek merkte dat ook zij een stem heeft. Samen met de begeleider vulden ze in wat er goed ging en wat minder, samen dachten ze na over wat zij nodig had om een goede moeder te zijn voor haar kinderen. Waarbij haar begeleider wel het voortouw nam, maar haar ideeën en wensen ook noteerde. Zelfs als zij het daar niet helemaal mee eens kon zijn!

Zo wilde zij liefst haar kinderen op de bank laten inslapen waar eerdere hulpverleners altijd negatief reageerden. Maar zij deed het al jaren zo: in laten slapen op de bank en dan overtillen naar hun eigen bedje. Zo deed haar moeder dat vroeger ook, en het werkte. Haar begeleider vertelde haar wel dat ze dacht dat kinderen misschien beter kunnen leren in een eigen bed in te slapen, maar zij verplichtte haar niet het ook zo te doen. Wel met de waarschuwing dat als de kinderen niet uitgerust op school zouden komen, ze hier samen nog eens naar moesten kijken. Maar tot nu toe was haar zoontje nog maar één keer te laat op school gekomen!

Leuk vond ze ook dat haar netwerk in beeld werd gebracht. Op een tekening waarin zij met stickers kon aangeven bij wie ze bijvoorbeeld liefst een bakje koffie deed, met wie zij wel eens over de opvoeding van haar kinderen sprak en wie er wel eens op haar kinderen pasten. Zo ontdekte ze dat ze er niet alleen voor stond, een fijne ontdekking omdat zij zelf altijd dacht dat ‘niemand haar wilde helpen’.

Wat ze ook fijn vond was dat ze soms met het Cliëntondersteunings Team kon bellen, ze hoefde dan niet altijd thuis te blijven en kon bijvoorbeeld als ze bij haar vriendin zat toch even contact hebben. Het meelezen in de rapportage had ook gezorgd dat ze veel minder wantrouwend was geworden. Als ze eerlijk is, vindt ze het gewoon fijn als iemand meekijkt bij het opvoeden en adviezen geeft!